საკინძის ბერკეტის მიკრო გადამრთველების ტექნოლოგიის ევოლუცია და გამოყენების პანორამა

მიკრო გადამრთველების განვითარება XX საუკუნის დასაწყისიდან იწყება. თავდაპირველად ეს იყო ხელით მართვადი მექანიკური გადამრთველები, რომლებიც ძირითადად სამრეწველო აღჭურვილობის საბაზისო მართვისთვის გამოიყენებოდა, მარტივი სტრუქტურით, მაგრამ დაბალი საიმედოობით. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, ელექტრონული ტექნოლოგიების განვითარებასთან ერთად, მიკრო გადამრთველების გამოყენება საყოფაცხოვრებო ტექნიკასა და საავტომობილო ინდუსტრიაში დაიწყო, როგორიცაა რადიოები, ტელევიზორები, მანქანის კარის გადამრთველები და ა.შ. 1960-იან და 1970-იან წლებში ნახევარგამტარული ტექნოლოგიის განვითარებამ მიკრო გადამრთველების მინიატურიზაცია და მაღალი საიმედოობა გამოიწვია. ბერკეტის ტიპის მიკროგამრთველებში დაიწყო ლილვაკების, ზამბარების და სხვა სტრუქტურების ინტეგრირება, რათა ადაპტირებულიყო რთულ მექანიკურ მოძრაობებთან. იაპონურმა Omron-მა, გერმანულმა Marquardt-მა და სხვა კომპანიებმა გამოუშვეს სტანდარტიზებული პროდუქტები, რომელთა მექანიკური სიცოცხლის ხანგრძლივობამ მილიონჯერ გადააჭარბა და სამრეწველო ავტომატიზაციის სტანდარტი გახდა. XXI საუკუნეში ნივთების ინტერნეტმა (IoT) და ახალი ენერგომოწყობილობების მოთხოვნის ზრდამ კიდევ უფრო გაზარდა მიკროგამრთველებზე მოთხოვნა და ბერკეტის ტიპის მიკროგამრთველები, როგორც ერთ-ერთი ტიპი, განვითარდა გამოყენების სცენარების დივერსიფიკაციასთან ერთად. მაღალი სიზუსტისა და მაღალი ტემპერატურისადმი მდგრადობის მისაღწევად შემუშავებული ბერკეტის ტიპის გადამრთველების (მაგ., კერამიკული კონტაქტების) შემუშავება, რომლებიც იყენებენ წნევის სენსორულ ტექნოლოგიას ტაქტილური უკუკავშირის ფუნქციის რეალიზებისთვის, გამოიყენება რობოტულ სახსრებსა და ინტელექტუალურ ავტომობილების მართვის სისტემებში, აღნიშნულია, რომ აშშ-ს, გერმანიისა და იაპონიის საწარმოები დომინირებენ საშუალო და მაღალი კლასის ბაზარზე, ხოლო ბოლო წლებში ჩინური საწარმოებიც აღწევენ საშუალო და მაღალი კლასის ბაზარზე.